به زمانه بیاندیش که چگونه تصویرگر جدایی هاست ، بر من خرده مگیر که جبر زمانه از آغاز هر سلام به پایان بدرود می رسد . خداحافظ !

شكلات

با يك شكلات شروع شد . من يك شكلات گذاشتم كف دستش . او هم يك شكلات گذاشتم توي دستم . من بچه بودم ، او هم بچه بود . سرم را بالا كردم . سرش را بالا كرد . ديد كه مرا مي شناسد . خنديدم . گفت : « دوستيم ؟» گفتم : « دوست دوست » گفت : «تا كجا ؟» گفتم : « دوستي كه تا ندارد » گفت : « تا مرگ؟ » خنديدم و گفتم : «من كه گفتم تا ندارد» گفت : «باشد ، تا پس از مرگ » گفتم : « نه ،نه،گفتم كه تا ندارد ». گفت : « قبول ، تا آن جا كه همه دوباره زنده مي شود ، يعني زندگي پس از مرگ. باز هم با هم دوستيم. تا بهشت ، تا جهنم ، تا هر جا كه باشد من و تو با هم دوستيم. » خنديدم و گفتم : « تو برايش تا هر كجا كه دلت مي خواهد يك تا بگذار . اصلاً يك تا بكش از سر اين دنيا تا آن دنيا . اما من اصلاً تا نمي گذارم » نگاهم كرد . نگاهش كردم . باور نمي كرد. مي دانستم . او مي خواست حتماً دوستي مان تا داشته باشد . دوستي بدون تا را نمي فهميد .

×××

گفت : « بيا براي دوستي مان يك نشانه بگذاريم » . گفتم : « باشد . تو بگذار » . گفت : « شكلات . هر بار كه همديگر را مي بينيم يك شكلات مال تو و يكي مال من ، باشد ؟ » گفتم : « باشد »

هر بار يك شكلات مي گذاشتم توي دستش ، او هم يك شكلات توي دست من . باز همديگر را نگاه مي كرديم . يعني كه دوستيم . دوست دوست . من تندي شكلاتم را باز مي كردم و مي گذاشتم توي دهانم و تند تند آن را مي مكيدم . مي گفت : « شكمو ! تو دوست شكمويي هستي » و شكلاتش را مي گذاشت توي يك صندوق كوچولوي قشنگ . مي گفتم « بخورش » مي گفت : « تمام مي شود. مي خواهم تمام نشود. مي خواهم براي هميشه بماند »

صندوقش پر از شكلات شده بود . هيچ كدامش را نمي خورد . من همه اش را خورده بودم . گفتم : « اگر يك روز شكلات هايت را مورچه ها بخورند يا كرم ها ، آن وقت چه كار مي كني؟ » گفت : « مواظبشان هستم » مي گفت « مي خواهم تا موقعي كه دوست هستيم » و من شكلات را مي گذاشتم توي دهانم و مي گفتم : « نه ، نه ، تا ندارد . دوستي كه تا ندارد. »

×××

يك سال ، دو سال ، چهار سال ، هفت سال ، ده سال و بيست سال شده است . او بزرگ شده است . من بزرگ شده ام . من همه شكلات ها را خورده ام . او همه شكلات ها را نگه داشته است . او آمده است امشب تا خداحافظي كند . مي خواهد برود آن دور دورها . مي گويد: « مي روم ، اما زود برمي گردم » . من مي دانم ، مي رود و بر نمي گردد .يادش رفت به من شكلات بدهد . من يادم نرفت . يك شكلات گذاشتم كف دستش . گفتم « اين براي خوردن » يك شكلات هم گذاشتم كف آن دستش : « اين هم آخرين شكلات براي صندوق كوچكت » . يادش رفته بود كه صندوقي دارد براي شكلات هايش . هر دو را خورد . خنديدم . مي دانستم دوستي من « تا » ندارد . مثل هميشه . خوب شد همه شكلات هايم را خوردم . اما او هيچ كدامشان را نخورد . حالا با يك صندوق پر از شكلات نخورده چه خواهد كرد ؟

در دوران سرگردانیم ، یک روز هیولایی دیدم ، سُم هایی آهنین و سری شبیه سر انسان داشت . او بی وقفه زمین را می خورد و دریا را می نوشید . مدتی دراز تماشایش کردم سپس به او نزدیک شده و پرسیدم :  آیا به اندازهء کافی نخورده اید ؛ آیا گرسنگی شما هرگز فرو نمی نشیند و تشنگیتان هرگز کاهش نمی یابد ؟  او در پاسخ گفت :  چرا من سیر شده ام ، حتی از خوردن و نوشیدن خسته شده ام ؛ اما ترسم از آن است که فردا به اندازه کافی زمینی برای خوردن و دریایی برای آشامیدن نباشد .  

خداحافظ همین حالا ، همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگر گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و با تو همینه اسم این دنیا

خداحافظ خداحافظ همین حالا خداحافظ

تو برادر منی ، پس چرا با من می جنگی ؟

چرا به سرزمینم می آیی و می کوشی مرا به خاطر خشنودی کسانی به انقیاد درآوری که از شعارهای تو افتخار و از زحمت های تو لذت و تنعم به دست می آورند ؟

چرا زن و فرزند و خانمان خویش را رها می کنی و به سرزمینی دور می آیی ، آن هم به خاطر کسانی که چنین راهی را به تو نشان داده اند تا با بهای خون تو افتخار و با بهای اندوه و ماتم مادرت ، مقام و منصب بخرند ؟

آیا ستیزه با برادر شکوهی دارد ؟ اگر چنین است پس بگذار از قابیل تندیسی بسازیم و برایش سرود ستایش سر دهیم .

غولها پس از جنگشان چه سرنوشتی را برای جهان رقم می زنند ؟

 آیا کشاورز حاضر است برای کشت به زمینی بازگردد که استخوانهای مردگان را در آن دفن کرده است ؟

آیا چوپان حاضر است گله اش را در مرغزاری به چرا ببرد که با تیغ درو شده است ؟

آیا گوسفندان حاضرند از چشمه ای بنوشند که آبش به خون آلوده است ؟

آیا هیچ عابدی حاضر است در معبدی زانو بزند که به امور دنیوی آلوده است و در محرابش شیاطین می رقصند ؟

آیا هیچ شاعری زیر چتر ستارگانی شعر می گوید که دود باروت چهره شان را پوشانده ؟

آیا هیچ نوازنده ای حاضر است ساز خود را در شبی به صدا درآورد که سکوت آن را ترس و وحشت به هم زده است ؟

آیا هیچ مادری قادر خواهد بود در کنار گهواره طفل خود لالایی بخواند در حالی که ماتم مخاطرات فردا را گرفته است ؟

آیا عشاق سینه چاک می توانند در هوایی مسموم از بوی گند بمب و خمپاره یکدیگر را ببینند و پیغام بوسه رد و بدل کنند ؟

آیا نیسان هرگز باز می گردد تا جامه سبز خویش را بر اندام زخمی زمین بکشد ؟

  اگر در تاریک  روشن رویا بار دیگر با هم دیدار کنیم ، باز با یکدیگر سخن می گوییم و تو برای من آوازی ژرف تر می خوانی . و اگر دستانمان در رویایی دیگر به هم برسند ، در آسمان برجی دیگر برمی افرازیم .